De begeleiding liet het daar niet bij zitten. “Op een gegeven moment kreeg ik een ultimatum. Ik moest een excuusbrief schrijven en zelf een stage regelen.” Dat deed hij. Binnen twee dagen. “Toen begon ik het te snappen. Als ik me aan de afspraken hield, kreeg ik ook vertrouwen terug. En meer vrijheid: een eigen huissleutel, later thuis mogen komen. Zo veranderde er langzaam iets. Eerst stond ik tegenover de begeleiding. Later ernaast. Verbinding werkt twee kanten op.” 

Ruben werkt nu in de bouw. “Dat past bij mij. Ik ben niet vies van werken.” Toch denkt hij na over de toekomst. Hij wil financieel vrij zijn en zijn werk lichamelijk volhouden. “Ik hoef niet mijn hele leven op de bouw te staan.”

Hulp aannemen op je eigen moment

Sinds kort speelt er iets anders. Hij zag dat iemand onwel werd. Kort daarna voelde Ruben zichzelf ook duizelig. Daarna kwamen paniekaanvallen. In de supermarkt. Op straat. Onderzoeken lieten zien dat zijn lichaam gezond is. 

Vroeger wees hij hulp af. Hij voelde zich goed en wilde geen behandeling. Nu is er rust in zijn leven. Werk, douchen, eten, ’s avonds thuis op de bank. “Nu sta ik stil bij hoe ik me echt voel.” Hij heeft inmiddels een intake gehad voor therapie. Acht of negen gesprekken. “Dit keer komt het vanuit mezelf.” Ruben kijkt positief vooruit. Hij heeft geleerd dat gedrag gevolgen heeft. Dat vertrouwen groeit als je verantwoordelijkheid neemt. “Ze zeiden hier: jij kunt dit zelf. En dat klopt. Maar soms mag je ook hulp aannemen.” 

We delen dit verhaal met toestemming. De naam is veranderd om de privacy te beschermen.