Perspektiev

Muziek is mijn grote passie

Raoul is 37 jaar. Hij heeft een huis, werkt al jaren in de catering en speelt basgitaar in een metalband. Familie en vrienden staan om hem heen. Zijn leven voelt stabiel. Maar dat was anders toen hij op z’n 23e bij Perspektiev kwam wonen.

“Na vijftien maanden in een afkickkliniek kreeg ik een plek bij Perspektiev. Ik was blij dat ik weer terug was in Zwolle, de stad waar ik opgroeide.” 

Muziek is mijn grote passie

Raoul is 37 jaar. Hij heeft een huis, werkt al jaren in de catering en speelt basgitaar in een metalband. Familie en vrienden staan om hem heen. Zijn leven voelt stabiel. Maar dat was anders toen hij op z’n 23e bij Perspektiev kwam wonen.

“Na vijftien maanden in een afkickkliniek kreeg ik een plek bij Perspektiev. Ik was blij dat ik weer terug was in Zwolle, de stad waar ik opgroeide.” 

Drinken en blowen om niet te voelen

“We woonden met vijf jongeren in een huis, met 24 uur per dag begeleiding. We kookten samen, deden boodschappen en maakten schoon. De begeleiders hielpen mij werk te vinden. Ik begon met een paar uur per week vrijwilligerswerk in een kringloopwinkel. In het restaurantje daar leerde ik koken en omgaan met klanten. Dat gaf mij rust en zelfvertrouwen.” 

Toch ging het niet meteen goed. “Ik had nog terugvallen met alcohol. Hoe goed ik het ook probeerde te verbergen, de begeleiders zagen het. Ik werd stil en onzeker. Ze vroegen niet boos waarom ik dronk, maar wat ik nodig had. Dat maakte het verschil. Ik leerde praten over wat mij bezighield.” 

Alcohol en drugs speelden al een rol sinds zijn middelbareschooltijd. “Als ik dronk of blowde, voelde ik geen angst of onzekerheid. Dat was fijn. Maar toen ik elke dag gebruikte, interesseerde niets mij meer. Ik spijbelde en verzorgde mezelf slecht. Mijn ouders maakten zich zorgen. Mijn moeder regelde een plek in een afkickkliniek in Groningen. Weg uit mijn oude wereld.” 

Stap voor stap zelfstandiger

Na een tijd beschermd wonen ging Raoul door naar begeleid wonen. “Ik kreeg meer zelfstandigheid. Een begeleider kwam elke dag langs. Soms hielp die met schoonmaken, maar ook met dingen die ik spannend vond. Bellen met de woningstichting bijvoorbeeld. Na een paar jaar zei mijn begeleider: ‘Het gaat goed me je. Volgens mij kun jij nu zonder ons verder.’ Dat vond ik stoer om te horen. En eerlijk gezegd ook heel spannend. Maar ik wist dat ik altijd mocht bellen.” 

Optreden op festivals en grote podia

Als Raoul kijkt waar hij nu staat, dan is hij blij met hoe zijn leven er nu uitziet.  “Ik werk al acht jaar in de catering en heb het daar echt naar mijn zin. Ik neem rijlessen, zodat ik straks ook bestellingen kan bezorgen. En dan is er nog Epifyse, de metalband waarin ik basgitaar speel. Muziek is mijn grote passie, ik leerde het al op m’n 13e van mijn vader. Met de band spelen op festivals, in cafés en op grote podia. Onze muziek is te horen op alle populaire streaming platformen en binnenkort brengen we een nieuwe cd uit. Daar ben ik echt trots op.”

We delen dit verhaal met toestemming van Raoul.