Als gezinsbehandelaar komt Mandy letterlijk dichtbij. Ze stapt het huis binnen, midden in het leven van een gezin. “Je vraagt mensen het hemd van het lijf. Dan moet je zelf ook open zijn. Ik begin vaak gewoon met hoe het met mij gaat. Dat ik blij ben dat ik binnen mag komen.” 

De eerste weken in een gezin zijn een ontdekkingsfase. Ze leert de mensen kennen en pluist patronen uit. Wat gebeurt er als het spannend wordt? Wie trekt zich terug? Wie wordt boos? “Na vier tot zes weken maken we samen een plan. Dan begint het echte werk: patronen doorbreken. Dat vraagt lef. Van hen, maar ook van mij.” Mandy confronteert, maar altijd met respect. “Als je in de veilige zone blijft, verandert er niets. Ik voel steeds aan: geef ik een zetje of ga ik over een grens? Dat is balanceren.” 

Niet overnemen, maar versterken

Wat Mandy’s werk bijzonder maakt, is dat ze niets overneemt. “Ik geef geen kant-en-klare oplossingen. Ik stel vragen. Ik stuur, maar het gezin doet het zelf.” Dat vraagt doorzettingsvermogen, zeker als er al veel hulpverleners over de vloer zijn geweest. “Soms is het vertrouwen laag. Als gezinsleden dan toch eerlijk gaan delen wat er speelt, weet ik: nu kunnen we stappen zetten.” Ze ziet gezinnen groeien. Zoals dat gezin dat bij de start ieder op een eigen eiland zat. “Aan het eind zaten ze samen op de bank. Ze gaven elkaar weer een knuffel. Dat had ik niet durven dromen. Liefde is er altijd. Soms zijn mensen het alleen even kwijt.” 

Veilig om te groeien

Ook binnen Perspektiev voelt Mandy veiligheid. “We hebben intervisie, tapereviews, we kijken mee in elkaars sessies. Dat gaat diep. Je laat je kwetsbaarheid zien. Juist daardoor groei je.” Ze glimlacht. “Ik ben ervan overtuigd dat mensen meer kunnen dan ze zelf denken. Als ik daaraan mag bijdragen, dan is mijn werk geslaagd.”